Trashëgimia shpirtërore e Mons. Prennushi me Shokë Martirë në jetën e klerit dhe të jetës së kushtuar.

893
0
Share:

Kujdesi i jetës shpirtërore të Priftit dhe të të Kushtuarit

Marrëdhënia me Krishtin është domosdoshmëri sepse bën pjesë ontologjikisht në ne por edhe sepse sjell gëzim dhe forcë për të shprehur dëshminë. Në këtë paraqitje do të ndalem më shumë tek rëndësia e raportit me Krishtin. Në fakt e gjithë kjo është jetësore për një prift apo për një të kushtuar. Ajo që më është kërkuar të trajtoj ka të bëjë me kujdesin në jetën shpirtërore të priftit por edhe të të kushtuarit.

Ne kemi një rrugë të privilegjuar atë të jetës shpirtërore. Do të mundohem të them diçka mbi jetën shpirtërore, më pas mbi njeriun shpirtëror i cili është krijesë e re, mbi kultivimin e përpjekjet e ruajtjes së jetës shpirtërore që kemi marrë në pagëzim e në fund do të na ndriçojnë martirët tanë.

 

Përshpirtëria

Lind pyetja çfarë është jeta shpirtërore apo përshpirtëria? Të flasësh për përshpirtërinë do të thotë të flasësh para së gjithash për njeriun, për njeriun shpirtëror.

Përshpirtëri është një fjalë pothuajse magjike. Për të patur një saktësi më të madhe të kësaj fjale po i referohem një teksti të shën Palit drejtuar Galatasve:

13 Vërtet, vëllezër, ju jeni të grishur në liri! Por, kini kujdes që kjo liri të mos bëhet shkak të jetoni si do trupi, por ‑ me dashuri shërbejini njëri‑tjetrit!

Njeriu shpirtëror, pra, është ai tip njeriu që nuk jeton sipas mishit. Sikurse e dimë mish këtu nuk do të thotë trup, por tregon një mënyrë totale e globale jo vetëm të të qënurit njeri, por tregon të jetuarit. Pra një mënyrë të të arsyetuari, të të zgjedhuri, një mënyrë vendimi e sjelljeje.

Vazhdon shën Pali:16 Dua të them: jetoni nën ndikimin e Shpirtit Shenjt…

“Ky Shpirt nuk është një shpirt i papërcaktuar, është shpirti i Jezu Krishtit. Përshpirtëria e krishterë nuk është një fjalim mbi shpirtin e njeriut, as edhe mbi ndonjë thellësi të përgjithshme. Fytyra e Hyjit, edhe pse e mistershme, për të krishterin, është e përcaktuar nga referimi i Jezu Krishtit: është Shpirti i Birit. Shpirti i Jezu Krishtit përcakton njeriun, jo në një mënyrë dosido, por e përcakton në një mënyrë të tillë që të jetë, një zgjatje, kujtim e përkujtim i Jezu Krishtit”[1].

Pra fillojmë e shohim se raporti ndërmjet i krishterë dhe shpirtëror është mjaft i ngushtë.

16 Dua të them: jetoni nën ndikimin e Shpirtit Shenjt e nuk do t’i kryeni dëshirat e mishit e të gjakut.

Kemi dy tipa njeriu: njeriu i bërë prej Shpirtit është njeriu shpirtëror, njeriu në tërësinë e tij; anasjelltas njeriu i gjakut apo mishit, është mbarë njeriu që ka si parametër vlerën e mishit, dmth atë mënyrë sjelljeje apo gjykimi që është sipas mishit:

17 Sepse mishi e gjaku me dëshirat e veta i kundërshtojnë Shpirtit e Shpirti i kundërshton mishit e gjakut: këta të dy janë në kundërshtim me njëri-tjetrin që të mos bëni çka dëshironi. 18 E nëse ju prin Shpirti, nuk jeni të nënshtruar Ligjit. 19 Tashti, veprat e mishit e të gjakut janë të njohura. Ato janë: fëlligështia, papastërtia, shfrenia, 20 idhujtaria, magjia, armiqësitë, grindjet, smira, hidhërimi, ngacmimet, dasitë, mospërkimet, 21 zilitë, zdërhalljet, ndejat me pije e qejfe e të tjera si këto. Lidhur me këto po ju vë në dijeni që tani, siç jua thashë më parë: kush i bën këto, nuk do ta trashëgojë Mbretërinë e Hyjit .22 Kurse fryti i shpirtit është: dashuria, hareja, paqja, duresa, dashamirësia, mirësia, besnikëria, 23 butësia, përkormëria. Kundër këtyre nuk ka ligj.

Pra, të thuash njeriu shpirtëror dmth të thuash një tip njeriu, i cili ka një fizionomi të qartë. Fjalimi nuk qëndron i papërcaktuar, as kur i referohet Shpirtit të Jezu Krishtit, as edhe kur i referohet njeriut që është i bërë nga Shpirti i Jezu Krishtit.

Njeriu shpirtëror: krijesë e re[2]

Pali flet për mish e për shpirt, për njeriun shpirtëror mund të përdoren dy kategori, që janë “i vjetër” e i “ri”.

Dy terma jo formalë. Nuk tregojnë vetëm atë që tashmë ka kaluar dhe atë që është tashmë e pranishme. Këto janë dy terma jo formalë sepse shprehin e tregojnë referimin e një situate konkrete të njeriut.

Antik, i vjetër është termi që i referohet Adamit dhe tregon Adamin, Adamin mëkatar, njeriun që refuzon Hyjin. I ri apo i riu i referohet Jezu Krishtit.

Çdonjëri prej nesh është i vendosur dhe i përcaktuar nga këto dy referime. Ne jemi gjithnjë të vendosur në situata ndërmjet antikes dhe të resë.

“Antik është të qenurit mëkatar në nivele të ndryshme në të cilin, ky referim shprehet. Shprehet në ato që quajmë aktet e mëkatit, por arrin edhe në ato që mund të përcaktohen rrënjët e mëkatit. Zakonisht thuhet “unë kam thënë një gënjeshtër”, por kemi të bëjmë me një diçka më të thellë kur pohohet “unë jam një gënjeshtar”; unë bëra një akt zemërimi, por edhe unë jam zemërak, unë bëra një akt krenarie, por edhe unë jam krenar. Kalimi nga akti tek ky perceptim më i thellë është shumë i rëndësishëm edhe në historinë e përshpirtërisë. E gjithë historia e përshpirtërisë së krishterë pranon këtë kujdes analize të mendimeve të zemrës. Ashtu sikurse thoshte Evagrio: duhet bërë analiza e mendimeve të zemrës, dhe e gjithë kjo kërkon jo vetëm të thuhet “kam bërë këto gjëra”, por edhe të kërkohet fundi prej së cilës këto akte vijnë. Identifikimi vjen kur hetimi shkon deri në rrënjë.

Si mund ta dimë se jemi të prirur drejt Adamit, njeri mëkatar e i mishit? E dallojmë nëpërmjet akteve të mëkatit, dmth atyre gjesteve që janë mosbindje apo refuzim, por mund ta njohim akoma më thellë aty ku ia dalim të dallojmë rrënjët e akteve tona.

Pra bëhet fjalë për një referim të Adamit mëkatar, i cili është i prekur nga mëkati origjinal. Kur flitet për mëkatin origjinal nuk bëhet fjalë për një përvojë, por një situatë të thellë. Ku prej kësaj situate të thellë dhe objektive vetëm Hyji mund të na lirojë, dhe prej së cilës Hyji në Krishtin duhet të na lirojë për të hyrë në raport me Të.

Termi Antik është ajo në të cilën paraqitet njeriu mëkatar, edhe jashtë nesh, në nivel social, politik, në nivel njerëzor etj, edhe në atë realitet që në vetvete nuk është mëkat dhe që është realiteti i vdekjes. Fjala e Hyjit na edukon ta shohim vdekjen jo vetëm si një fakt, por edhe si diçka që, edhe pse nuk është mëkati i njeriut, në mënyrë të mistershme na dërgon tek ai, ose na bën të mendojmë për të.

Referimi tjetër është i “Ri”. I “ri” është qenia e njeriut që është si Krishti. Referimi me Krishtin është më themelori, sepse Hyji prej amshimit e ka menduar njeriun në Krishtin, për këtë është e mundur të eliminojmë realitetin e referimit “Vjetër”.

Pra, i “Ri”, është njeriu si Krishti, njeriu që kalon nga Adami tek Krishti, që bën një jetë shpirtërore, dmth të bërë të mundur prej Shpirtit të Krishtit, një ekzistencë shpirtërore sipas Krishtit dhe të vërtetës së tij. Dialektika është e vazhdueshme. Njeriu shpirtëror ndërtohet në këtë dialektikë sepse të dyja përmasat (i vjetër e i ri), janë gjithnjë të pranishme dhe vepruese. Për këtë, kthimi nuk është asnjëherë i një momenti të vetëm. Sa më shumë përvoja e Hyjit bëhet e thellë, aq më i vërtetë bëhet perceptimi se sa shumë Hyji ka bërë për të takuar një të huaj dhe ta vendosë në bashkësi me veten dhe aq më shumë bëhet i qartë sensi i të kërkuarit të falur: “Na i fal fajet tona si i falim ne fajtorët tanë”. Për këtë kthimi bëhet një qëndrim shpirtëror që nuk është kurrë vetëm një moment, por i gjithë jetës.

Është një itinerar, është një ecje gjithmonë nga e vjetra tek e reja, me një dialektikë të vazhdueshme. Shkohet e shkojmë drejt së resë, është një ecje drejt së resë që është liri. Njeriu shpirtëror është njeriu i lirisë së brendshme, të lirisë shpirtërore. Kush është në Jezu Krishtin, është një krijesë e re: kjo është përvoja e lirisë së brendshme, e lirisë shpirtërore.

 

Kultivimi i jetës shpirtërore

Jeta shpirtërore është një sfidë që e ka zanafillën në jetën e re që kemi marrë në pagëzim. Nëse e kemi marrë do të thotë se është dhuratë. Kjo dhuratë ka nevojë për kujdes e përkushtim. Jeta e re që kemi marrë në pagëzim ka si referim Krishtin. Bëhet fjalë të jetojmë jetën e re e kaq. Bëhet fjalë edhe të zbulojmë e të rizbulojmë jetën e re. Ne jemi të ftuar të bëjmë që të duket dhe të jetohet kjo jetë e re. Përgjigjia e çdo sfide kulturore nuk do të jetë tek konferencat, por tek jeta. Pra, çështja është tek jeta. Për cilën jetë flasim? Cila është jeta që ne marrim ne pagëzim?

Shën Bazili thotë i linduri i ngjan atij që e ka lindur. Pagëzimi është një lindje. Kush është nëna, është Kisha, që virgjërisht lind bijtë e saj në pagëzim. I linduri i ngjan nënës. Kush është nëna ime. Është Kisha. Karakteristika e parë që unë marr në jetën e re është kishtare. Çfarë është Kisha? Është pjesëmarrja në bashkimin e Trinisë. Në fakt jemi pagëzuar në emër të Atit e të Birit e të Shpirtit Shenjtë. Nuk është një formulë por është ontologji. Jam i futur në brendësi të jetës së re si krijesë. Karakteristika tjetër e jetës që marr është bashkimi me Hyjin e me të tjerët në Krishtin. Jeta që unë marr do të realizohet në bashkim me Hyjin e me të tjerët. Kjo jetë është kështu e nuk mund të jetohet ndryshe.

Këtë jetë e marr duke patur parasysh realitetin e vdekjes. Këtë jetë e marr si i vdekur. Pagëzimi është vdekja dhe ngjallja. Këtë jetë të re e marrim të vdekur. Ne mendojmë: jetën time ma kanë dhënë prindërit e i ngjaj atyre. Kam gjakun e prindërve. Kujdes: jetën apo trupin që më ka dhënë nëna është e destinuar drejt vdekjes. Sado i bukur të jem jam i destinuar të vdes. Eva lind dhe fëmijët e saj vdesin. Fundi është vdekja.

Vetëm se në pagëzim kjo jetë e nënës vdes. Vdes një herë e përgjithmonë dhe unë ringjallem me një jetë jo më të lidhur me gjakun e nënës por me gjakun e Krishtit. Jo më i destinuar drejt vdekjes. Jo vetëm por falë mëshirës së Hyjit ne këtë trup mund ta shpëtojmë, jetën që unë kam marrë të Krishtit.

Çfarë ndodh? Unë dua të jetoj si i krishterë mbi bazën e jetës së marrë prej nënës, që është e destinuar të vdesë e duke mos i dhënë kështu përparësi jetës së re. Mbrohem gjithmonë, para të gjithëve. Është e gjithë logjika e mëkatit që hyn në ne. Mirëpo jeta e re e Krishtit që kemi marrë, në cilën mënyrë do të realizohet? Në mënyrën e Krishtit patjetër, sepse është jeta e Tij. E si është realizuar Krishti? Në Triditëshin e Pashkëve. Atëherë përse ne perceptojmë sakrificën si diçka të huaj apo moralistike, asnjë nuk ka kurajon të flasë për përsenë? Sepse ne marrim jetën e nënës. Kjo është e vetmja jetë që kemi dhe duhet t’ia aplikojmë jetës së krishterë. Mirëpo për t’u shëlbuar duhet të vdesim. Kush do ta ruajë jetën e vet do ta bjerrë. Kjo gjë është e qartë nëse jemi dhe jetojmë në jetën e re. Kjo është e qartë vetëm nëse jemi në jetën e re. Përndryshe është një moralizëm i rëndë. Pra, problemi është në cilën jetë jemi? Në jetën që na është dhënë prej Evës apo në jetën e re që kemi marrë prej Shpirtit të Shenjtë në Krishtin. Kjo duhet të jetë e qartë.

Në gjithë këtë na vijnë në ndihmë martirët. Sepse kanë jetuar jetën e re. Në mënyrën e tyre e në kontekstin e tyre të vështirë kanë jetuar jetën e re të marrë në pagëzim. Kanë vdekur në Krishtin me shpresën e ngultë të ngjalljes. Mund edhe të imagjinojmë fjalët e tyre të fundit: “Atij që i kemi dhënë fjalën e jetën Ai edhe do të na dalë zot e do të na mbrojë nga kthetrat e persekutuesit e do të na japë shpërblimin e jetës së amshueshme”.

 

Shembulli i Martirëve

Martirët na ndihmojnë për të kuptuar dhe për të qëndruar në jetën e re. Ata janë njerëz të thjeshtë si ne, që rrjedhin prej një familjeje normale e reale e që kanë jetuar jetën e re të marrë në pagëzim. Kanë jetuar në një kontekst historik mjaft të ashpër e me mjaft persekutime por pa iu trembur aspak kundërshtimeve, pengesave, kalvarit të jetës së re. Ata ishin të bindur falë dhuratës së fesë të marrë në pagëzim se kushdo do ta bjerrë jetën e vet për shkak të Krishtit e të Ungjillit do ta gjejë. Ata kanë jetuar në mënyra të ndryshme jetën e tyre si të krishterë, si klerikë, rregulltarë apo laikë në bashkim me Krishtin, me Kishën, me Papën me Kongregatëm e tyre e duke i qëndruar besnikë jetës së re deri në derdhjen e gjakut. Fjalët e tyre të fundit shprehnin, besnikëri, qëndresë, sakrificë, falje, shpresë, bindje feje se periudhës së errët të komunizmit do t’i vijë fundi, se në fund të fundit do të triumfojë besimi në Krishtin dhe se Kisha si popull i Zotit do të lulëzojë gjithnjë e më shumë.

Ndonjëherë përdorim shprehjen: vuajtja të shenjtëron apo vuajtja i ka shenjtëruar e i ka bërë martirë. Kjo është e vërtetë, por vuajtja në Krishtin, me Krishtin e për Krishtin. Për ta ishte parësore vullnesa e Hyjit. Ja se si i drejtohet imzot Prenushi “qysh në vitin 1932 ministrit të tij të Përgjithshëm për një atentat të ndodhur ndaj një sivëllai të tij në Tuz të Malit të Zi: … Nëse Zoti kërkon fli të reja në këtë fushën tonë Misionare, do të themi gjithmonë: u bëftë Vullnesa e Zotit!”[3] pra është parësore për to Vullnesa e Hyjit jo vullneti i tyre. E rëndësishme është të ketë përparsinë jeta e re, jeta e Krishtit. Sepse sikurse e thamë më lart: jeta e Krishtit realizohet në mënyrën e Krishtit. Dhe kalvari i Imzot Prenushit vazhdon në mënyrën e Krishtit:

“Në burg, për ta poshtëruar e detyruan të mbante karrocën e plehrave. E lidhnin duarsh e këmbësh dhe e varnin me litar në një banjë të burgut derisa i binte të fikët… e pastaj përsëri e njëjta torturë”[4]. Nuk mjafton me kaq sepse iu nënshtrua torturës së pikës së ujit[5] dhe një torture tjetër të tmerrshme sipas një dëshmie të atë Zef Oroshi, i cili pohon për imzot Prennushin se: “pasi e zhveshën, e mbyllën në një kafaz prej hekuri të përgatitur pikërisht për tortura me gozhda me majë përbrenda: aty e rrotulluan gati çdo dite, për javë të tëra. Më së fundi vdiq”[6]. Vuajtja e Kalvari i pranuar për Krishtin ishte jeta e tyre e re. Ja se si shprehet në mënyrë profetike i Lumi Imzot Prennushi kur ishte ministër Provincial: “Ata, pra fretërit famullitarë në ato male,…. gjejnë, do të thosha, në atë pothuajse martirizim të tyre të vazhdueshëm, atë kënaqësi e cila, duke i mbështetur, i gjen të gatshëm për sakrifica të reja”[7].

Atë Bernardin Palaj famullitar në “malet e vështira të Dukagjinit, në Toplanë, Palç, Mërtur, Bushkash, Plan e Shalë, njohës i mirë i folklorit shqiptar, poet, shumë shpirtëror e të gjitha gjërave u jepte një domethënie shpirtërore. Ishte njeri i lutjes dhe e donte vetminë. I sëmurë me zemër, atë Bernardini nuk rezistoi gjatë. Kalvari i tij tragjik, gjatë së cilës i kishte shlyer të gjitha dobësitë e veta dhe e kishte pasuruar shpirtin e vet me një fe të patundur, me një dashuri të zjarrtë për Krishtin e për popullin e vet dhe me shpresën e sigurtë që po fitonte, 52 vjeç vdiq në burgun e Shkodrës, më 02.12.1946, në kuvend, i varur në pemë… dhe më pas u zhduk”[8].

Dom Lek Sirdani “ishte shumë i zellshëm dhe shumë i devotshëm. Pavarësisht se i ishte dashur të jetonte dhe të vepronte në qela e në kisha që, në më të shumtën ishin duke u rrënuar, pati një dashuri të veçantë për hijeshinë e kishave, për këtë pati nevojë të kërkonte ndihma, përveçse nga besimtarët, edhe nga Arqipeshkvi. Pati një devocion të veçantë për Eukaristinë e shenjtë, kremtuar dhe ruajtur në Kishë, si edhe për Zojën që, edhe pse nuk e kishte gëzuar praninë e nënës tokësore gjatë fëmijërisë së vet, e ndiente Nënë dhe shumë të afërt madje. Kremtimi i meshës qe kantieri i shenjtërimit të tij të përditshëm. Rruzarja ritmonte ditëne tij meshtarake dhe ai donte që ajo të ritmonte sidomos mbrëmjet e familjeve të famullisë së tij”[9]. Dom Leka përpara sëmundjes së tij të rëndë shprehet: “në sëmundjen e rëndë i jam dorëzuar krejtësisht vullnetit të Hyjit. Hyji i mirë është duke më dërguar vazhdimisht kryqe. Qoftë lëvduar dora e Zotit. Do t’i lutem Zotit ta ruajë mendjen time, të më ndihmojë ta mbart kryqin dhe t’i nënshtrohem vullnetit të tij në gjithçka”[10].

Vullnetin e Hyjit do të bëjë edhe në ditët e tmerrshme të burgut. Ja se si shprehet një dëshmitar për dom Lekën:”Nuk e si mirë se sa zgjati Kalvari i tij, sigurisht disa muaj, e kur e pashë në koridor nuk e njoha; para tij ula sytë. Sa gja e tmerrshme me e pa n’atë mënyrë e mos me mujt me ba kurrgjë për të. Një paradite, duke mos dëgjuar britmat[11] e tij, e pyeta rojën: «Ku është dom Aleksandri që nuk nigjohet?». M’u përgjigj: «Eh, i shkreti ai, sapo e kanë hedhur në nevojtoren e burgut». Atëherë unë bëra sikur njihesha keq e iu luta rojës të më lejonte me shkru n’banjo. Më tha se nuk kishte ardhë orari, sepse kishte kaluar ora 8 e mëngjesit e për këtë më duhej me pritë mbramjen për me mujt me shku përsëri. Iu luta me lotë në sy , për fatin e dom Aleksandrit, e ai m’ shoqnoi pa m’thanë ma asgja. E shikjova për me e falenderue e pashë sytë e tij plot me lotë. E kuptonte dhmbjen time t’vërtetë, e n’zemrën e tij edhe ai kjante për dekën e tmerrshme të meshtarit. Kur iu afrova gropës së zesë, që shërbente si nevojtore për ne të burgosurit, pashë se lëngu me pak dhe përsipër gurgullonte. U përkula sikur po baja nevojat e mia (prej frikës se ndokush më spiunonte) dhe fshehurazi, me dorën që dridhej bana shpejt e shpejt një shenjë kryqi mbi atë meshtar të shkretë që po diqte i hedhur në atë vend aq çnjerëzor. Ndërsa isha tu u ngritë e ndjeva veten vërtet keq. Roja m’shtrëngoi fortë duke më marrë ngrykë”[12].

“Atë Anton Luli kujton përsëri fjalët e dëgjuara nga goja e rojeve të pranishme: «dom Leka dhe miku i tij dom Pjetër Çuni», u treguan të fortë e të pathyeshëm deri në momenten e fundit. U propozuan që të pranonin se Hyji nuk ekzistonte dhe do të liroheshin menjëherë. Dom Leka u përgjigj: më mirë me dek e me fluturu i lirë atje nart, sesa i gjallë si tradhtar këtu poshtë. Nuk mund me e mohu Zotin, vllezën: Zoti ekziston! Un’besoj!”[13].

Martirët e kanë ruajtur gjithnjë raportin e tyre me Zotin, me Krishtin. Neve na ndihmojnë për të rizbuluar gjithnjë e më shumë raportin tonë me Krishtin. Në të njëjtën kohë për të rizbuluar jetën e re që kemi marrë në pagëzim. Një jetë e re që merr përparësinë mbi gjithçka dhe e jetuar në mënyrën e Krishtit. Kemi nevojë që, vazhdimisht, dikush të na e kujtojë jetën e re apo domethënien e jetës shpirtërore. Në këtë gjë martirët hyjnë fuqishëm si shembuj e ndërmjetës për jetën tonë shpirtërore si priftërinj e të kushtuar. T’i kërkojmë Zotit tonë me ndërmjetësinë e martirëve tanë e të themeluesve tanë për të jetuar sa më mirë përgatitjen për Pashkë, por mbi të gjitha për të ruajtur marrëdhënien me Të e për të rizbuluar jetën e re si gjënë më të çmuar që kemi marrë dhe që ka nevojë të vazhdueshme për kujdes, përgjegjësi e vërtetësi.

Dom Dorian Mjeshtri FDP (Orionin)

[1] G. Moioli., L’esperienza spirituale, Glossa Milano 19942, 14-15.

[2] G. Moioli., L’esperienza spirituale, 16-17.

[3] L. Di Pinto., Imzot Vinçenc Prennushi me shokë martirë. Profil Historik Hagjiografik Vëllimi I, AMSH-P, 41.

[4] L. Di Pinto., Imzot Vinçenc Prennushi me shokë martirë. 37.

[5] L. Di Pinto., Imzot Vinçenc Prennushi me shokë martirë. 37. “Sipas dëshmisë së Maria Lorusso Bala, iu nënshtrua torturës së: i torturuari shtrihej e lidhej mbi një tryezë, pa mundur të lëvizte, dhe mbi ballin e tij me intervale herë të shkurtëra e herë më të gjata, e për një kohë të papërcaktuar, bënin që të binte njëpikë nga lart për ta bërë fatkeqin të çmendej apo të vdiste” (L. Di Pinto., 38).

[6] L. Di Pinto., Imzot Vinçenc Prennushi me shokë martirë, 37-38.

[7] L. Di Pinto., Atë Bernardin Palaj. II, 11.

[8] L. Di Pinto., Atë Bernardin Palaj. II, 10-11; 28.

[9] L. Di Pinto., Dom Lek Sirdani. I, 345.

[10] L. Di Pinto., Dom Lek Sirdani. I, 351.

[11] Sa i përket britmave atë Anton Luli thotë: “Dom Lekën e çuan në burg dhe e torturuan në mënyrë çnjerëzore. Komunistët ishin çnjerëzorë ndaj tij. E rrahnin aq fort sa goditjet dëgjoheshin deri në qelinë time, që ishte pak më larg se qelia e tij. Ai duroi gjithçka me durim, por në disa orë të asaj dite britma e tij: kam etje, ujë se po vdes!, na bënte të drusheshim të gjithë. Përfytyronim dhmbjet, që i ndienim edhe ne në trupin tonë. Ju sot nuk mund t’i përfytyroni, por ishin çaste të papërshkrueshme” (L. Di Pinto., Dom Lek Sirdani. I, 353).

[12] L. Di Pinto., Dom Lek Sirdani. I, 353-354.

[13] L. Di Pinto., Dom Lek Sirdani. I, 355.

Share:

Leave a reply

error: Ndalohet riprodhimi i paautorizuar i përmbajtjes së kësaj faqeje.